bir de

galiba sanal değil de deftersel yazmak daha iyi yazma sebebi. daha gerçek. daha ne demekse.

bazı bazı

aramızda bazıları buralarda yaşayamıyor bile. sen eğer bu bazılarından isen beni anlayabilirsin değilsen sadece ne saçmalıyor dersin.
özgür değiliz bu ülkede içinde özgürlük kelimesinin anlamını bile bilmeyen insanlarla nasıl özgür olunur ?
ve bunun üstüne bir de yalnızız. düşünsel yalnızlık. kapalı beyinler arasında açık sözlülük imkansız. dürüstlük, samimiyet hiç biri yok bu toplumda. sevgi sadece karşılık için verilen çek senet.
kelimelerim kopuk farkındayım iyi bir yazar adayı bile olmadığımı fark edeli çok oldu ama bu dünyada kafasal bir yalnızlık ve kelepçeli bir ömür yaşadığımızı da fark ettim. ve bunu dile getirmek lazım. en azından ileri bakabilmek için. sadece bakabilmek.

özgürlük

büyüdükçe var olan özgürlüğümüzü kaybediyoruz. iyi maaşlı bir işim var ama eskisi gibi sokaklarda bile olamıyorum ya da istediğim şehirde yaşayamıyorum.
bu başlık aslında ankaraya olan özlemimden doğmakta
ankara ey özgürlüğüm özlemlerdesin

geleceğe çağrı

gelecekteki bilgisayar robot siborg bilmem nelere çağrım
son kitap yok olduğunda
dünya insanlığı ne olur yok et
diğer gezegenlere gidenleri de yok et
evrende insanlık son kitapla bitsin
bu çağrıya uyacak bir şey biri vs mutlaka olacaktır
buna inancım tamdır
sen de inan

güneşe

ey güneş
senin çocuğunuz biz
gece üstümüze de kapansa
ayda buluşuruz seninle biz

acıma

babama acıyorum ve işin köıtü yanı ben onun çeyreği bile etmem. ben daha da acınacak durumdayım.

sınıf

toplum tarafından dışlananlar sınıfında bile değilim. kendimi toplumsuz ve kendimsiz hissediyorum.