çocukken öldüm ben

Gece gündüzle,gündüz geceyle bulandıkça. Birbirini altetmeye çabalayan bu iki düşman, bana işkence etmek için ,el sıkıp anlaşıyor; biri işe koşuyor,diğeri beni işten yoruyor. 'ne kadar parlaksın'diye iltifat ediyorum güne;'bulutlar göğü kararttığında yardım edersin'..diyorum ki,esmer tenli geceye yaranmak için de, 'sen aydınlatırsın akşamı,yıldızlar parlamazsa' yine de gün,gün geçtikçe uzatıp duruyor çilemi, geceyse ,her gece, derdimi arttırıyor. (sone 28,wıllıam shakespeare)

19 Ekim 2016 Çarşamba

acıma

›
babama acıyorum ve işin köıtü yanı ben onun çeyreği bile etmem. ben daha da acınacak durumdayım.

sınıf

›
toplum tarafından dışlananlar sınıfında bile değilim. kendimi toplumsuz ve kendimsiz hissediyorum.

cahil

›
sadece cahiller inanır
13 Ekim 2016 Perşembe

itki

›
ölüm itkimi ,benimle doğumumdan beraber olanı,  en yoğun şekilde yaşamak isterim.

30 yıl

›
aynı mesleği hele de bu mesleği ölene kadar yapmak mı cinayettir bu yaşamıma hayat tarafından bu şekilde gitmeyecek,gitmemeli bu şekilde ...

insanlar

›
anlamadığım bir dünyada yaşıyorum. adamlık olgusu hayat uğraşı ve benzeri saçmalıklar. anladığım bir şey varsa yaşamak nasıl normalse ölme i...

sondan önceler

›
ya hep ya hiç ya hiç ya hep diyen bir insanken şimdi bu ikisinin ortasında karaktersiz bir noktaadayım
‹
›
Ana Sayfa
Web sürümünü görüntüle

Hakkımda

Fotoğrafım
leon
yaşı ne olursa olsun çocuk olan çocuk kalacak biri var dünyanızda.8-9 yaşlarında bir çocuk işte o benim:D ama bu çocuğun zevkleri büyükçe aldığı keyifler küçükçe. aklı her şeyi çözmüş ama hala deli gibi soru soran bir çocuk. insanları tanımayı da çok severim(blog açma nedenim).en önemlisi aşkta da kumarda da kaybeden bir köpeğim. hatta öyle bir kaybetme gücüm var ki bu çocuk halimle tüm dünyada kaybedenlerin hepsine tur bindirdim. işte tek zaferim de bu.
Profilimin tamamını görüntüle
Blogger tarafından desteklenmektedir.