sonuç

 ansızın vardığım nokta

her zaman sen oluyorsun 

sonra kaçıyorsun benden 

ben yine sana gelmeye çalışıyorum

daha da uzaklaşıyorsun

aslında bir kabusmuş bu  

ne sen varmışsın gerçekte

ne de ben koşabiliyormuşum geleceğe

sen de

 sen de ayrı bir alemsin. gerçekten kaf mı allak bullak ettin. yani konuşmalarımızı bir düşünüyorum, bazı konuşmaları birilerine okutsam sevgilisiniz der. şiirler vs. seviliyorsunlar vsler. yani her arkadaşınla benimle konuştuğun gibi konuşmadığını da düşünürsek. hadi tamam bazı anlarda. hepsine mi şarkı attın hepsine mi şiir okudun, hepsine mi en önemli sırlarını anlattın, hepsine mi ağladın, hepsi mi seni benim gibi tanıdı, hepsi sana bitanem, dünyam, biriciğim diyor. hepsi mi sana defalarca şiir attı, şiir yazdı. soru işaretleri ektedir. anlamıyorum. tamam sonuç olarak aramızda bir şey yok, olacağı da yok. bunu görmem, bilmem, kabullenmem lazım. ama bazı şeyler yine de aklımı karıştırıyor. yine de ...işte.

artık

 artık burası sadece iç döküş oldu. kimsenin okumadığı ve okumayacağı. biri beni bu kadar önemser mi acaba taa ilk yazdığım yazıdan buraya kadar okur mu ? okursa şimdiden ona: beni okuduğun için teşekkürler. yalan yok biliyorum annemle babam bilse deli gibi okurlar. onların dışında biri demek istedim. belki ileride bi hayatım olursa, çocuğum olursa o büyüdüğünde okur mu ki? beni o derece sever mi ? bazı sevgiler galiba o mükemmelliğe varması için kan bağı istiyor. ama ben misal birini sevsem onun yazdıkları olsa böyle hepsini okurdum. galiba ben de bu denklemdeki istisna bir varlık olarak yoklukta asılı kalmışımdır. 

bazen

 bazen yazıyorum sana uzun mesajlar okuyorsun ve çok normal geliyor yazdıklarım. gözlerine bakarken söylediklerim umurunda olmuyor artık. hani çok seviyorduk birbirimizi. hani hep biz olacaktık. uyurken nefesimiz birbirine karışınca rahat ediyorduk. ya da son konuşmamızda son görüşmemiz bu diye ağlayan kız mahkeme salonunda neredeydin sen ? o kadar umursamaz nasıl olabildin. görüşmeyeli 1.5 sene geçmişken hiç mi özlemedin? sanki bir defa daha terk etmiştin beni. hayatımı siktin attın harbiden siktin attın. şimdi ölmüş bir bedenle geri dönmeye çalışıyorum hayata. bi de sorsam senin hayatın daha zor diyeceksin. sikerler. ben ve sen ben ve sana mükemmel olabilecek bir hayat kurmuştuk ve sen onu attın geçtin. benim de hayatımı, kafamı, varlığımı, düşüncelerimi siktin attın. benden beni aldın benden yalnızlığımı aldın benden sevgimi aldın benden seni aldın. geriye ne bıraktın? geriye kalan enkazla ne yapabilirim ki?

o cız

 uyursam geçer mi

geçsin artık

bir yerde hep yalnızım

çare arayışındayım

bütün olduğumu 

yalnız olmadığımı 

bana hissettiren tek kişi vardı

o da gitti

şimdi ise daha çok yalnızım

ve içimde bir çığlık büyüdükçe 

dayanılmaz bir hal oluyor bu yalnızlık

uyursam geçer mi

geçsin artık

nolur geçsin

çok çaresiz hissediyorum hayat

okuyorum araştırıyorum yeni insanlar tanıyorum

sonra 

bi an 

bi saniye

o

öyle bir cız ediyor ki içim

dünyanın sonu gelmiş gibi

ya da 

ben zaten bir ölüyüm de

cehennem de cezamı çekiyorum gibi

o cız anından kaçmak için 

o kadar uğraşıyorum ki 

anlatamam

uyursam geçer mi 

uyuyorum 

ama 

hep uyanıyorum ki

o cız

bi saniye

açıklayın bana fizikçiler

 her şeyin bir açıklaması var hesapta

hayat bunu diretir durur

insanlardan beklentiler ve beklentiler

ama hislerin duyguların bir açıklaması aslında yok

öyle anlar vardır ki

bilgi, bilim sadece geçip gidici inançlar halini alır

öyle anlar vardır ki

kalbin hem durmanın acısını hem de patlayacakmış gibi atmanın acısını

o anda yaşar

hadi açıklasanıza bana bunu newton, einstein ve möbius

ve doktor gelir

yüzünde çılgınca gülümsemesi

elinde uyuşturucusu ile

gibi

 gibiyiz.

gibi olmak bile iyi

nasılsın sorabilmek

dertleşebilmek

belki de sevebilmek

gibiyiz.

gibi olmak bile iyi.